...ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ผมได้ออกตระเวนถ่ายภาพท่องเที่ยวไปเรื่อยๆตามสถานที่ต่างๆทั้งในเมืองไทยและขอบประเทศไทย รูปมีเยอะแยะมากมาย (ทันใดนั้นเอง ก็เริ่มนับจำนวนฟิล์ม แล้วคูณด้วยค่าอัดล้าง ก็เริ่มหน้าซีด เกือบดาวน์รถดีๆได้คันนึงนะเนี่ย) เก็บไว้ปล่าวๆก็รังแต่จะมี ฝ้า รา ขึ้นเต็มแผ่นฟิล์ม (ด้วยยังเป็นคนหัวโบราณ ชอบถ่ายรูปด้วยฟิล์ม)
ก็เลยคิดว่า งั้นเอารูปมาแบ่งกันดู เราเรื่องมาเล่าสู่กันฟังดีกว่า ก็เลยตั้งต้นเริ่มทำเวบไซต์เป็นของตนเอง โดยหวังว่าในอีก1000 ปี มันอาจจะกลายเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ชิ้นสำคัญที ที่จะช่วยโลกให้รอดพ้นวิกฤตไปได้ แล้วผมก็จะโด่งดัง เย้ๆๆ
การคิดชื่อเวบไซต์ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ยากเย็นเหลือเกิน ชื่อดอทคอมที่อยากได้มันหายากหาเย็นเหลือเกิน คำนู้นก็ไม่ได้ คำนี้ก็สะกดภาษาอังกฤษยาก คำนั้นก็โดนจดไปแล้ว เฮ้ออออ "แล้วจะใช้ชื่อว่าอะไรดี" ไอ้พวกที่มีคำว่า Thai, Sawaddee, Travel ซึ่งก็มีคนจดไปหมดแล้ว "เอาไงดีวะเนี่ย" ในเมื่อคำเหล่านั้นไม่ได้แล้วก็ลองมานึกคำง่ายๆ ก็ลองนั่งไล่ไปกับเพื่อน อารมณ์ประมาณตั้งชื่อสัตว์เลี้ยงยังไงยังงั้น (สารภาพตามตรงว่า มันนานมากจนจำไม่ได้) สุดท้ายก็มาสะดุดที่ "ไปไหนมา" คาราโอเกะก็ง่าย แถม เป็นคำที่ใช้ทุกวัน มากกว่าสวัสดีที่ออกจะเป็นทางก๊านทางการซะอีก บวกกับอารมณ์อยากให้มันเหมือนบันทึกเดินทางเล่มเล็กๆสักเล่ม ก็เลยมาเป็น
"ไปไหนมา" เป็นคำทักทายที่ใช้บ่อยมากในหมู่เพื่อน
สุดท้ายก็เลยเป็น "painaima.com บันทึกเล่มเล็กของคนแรมทาง"
"เฮ้ย ไปกินข้าวที่ไหนมาวะ "
"เฮ้ย ไปเที่ยวไหนมาวะ"
"เฮ้ย ไปซุกหัวที่ไหนมาวะ"
"เฮ้ย ไปทำ...ที่ไหนมาวะ"
...ผ่านการเวลาไปเรื่อยๆ การเดินทางในแต่ละครั้ง แต่ละที่ทางมันทำให้ผมเริ่มคิดถึงคำว่า "การท่องเที่ยว" มากขึ้น
การท่องเที่ยวคืออะไร หลายคนพยายามนึกไปถึงการได้ออกเดินทางไปท่องเที่ยว ไปถ่ายรูป กลับมาแล้วเอารูปมาอวดกัน
"นิยามการเดินทาง" ล้วนมีความหมายที่แตกต่างกันตามแต่ผู้เดินทางจะเลือกใช้ และนิยามการเดินทางก็มีสิทธิจะเปลี่ยนแปลงได้ทุกเวลาตามแต่ประสพการณ์ที่พบเจอ สำหรับนิยามการเดินทางของผมในวันนี้ ดูจะเปลี่ยนไปจากเมื่อเริ่มต้นเดินทางใหม่ๆ ...เปลี่ยนไปยังไง เปลี่ยนไปไม่ได้หมายความว่าของเก่าหายไป แต่มันกลับกว้างขึ้น แน่นอนว่าการท่องเที่ยวไปในที่ต่างๆก็เหมือนการที่ได้ไปมองเห็นโลกกว้าง ผมคิดว่า มันจะดีขึ้นไปอีก หากเราสัมผัส ไม่แต่เฉพาะตา แต่ต้องหัวใจและสมอง และเราก็จะได้เรียนรู้อีกมากมายหากเพียงเราจะเริ่มต้นตั้งคำถามต่อการเดินทาง (ไปทำไม มีอะไร สวยยังไง พอคุณเริ่มหาคำตอบ คุณก็จะรู้ จริงไหมครับ)
... หากจะพูดไป เราคือ นักท่องเที่ยวธรรมดาๆ ที่สนใจการท่องเที่ยวเดินทางไปในป่าเขาลำเนาไพร และศิลปวัฒนธรรม ที่เกี่ยวข้องกับ วิถีชีวิต ชุมชน และ สังคม โดยอยากจะสร้างสถานที่แห่งนี้ให้เป็นชุมชนของการเรียนรู้ (คล้ายๆโมเดินไนน์ แฮะ) ผ่านมุมมองง่ายๆของเรา โดยมีกล้องถ่ายรูปเป็นอาวุธหลัก และคีบอร์ดเกับเม้าส์เป็นอาวุธรอง และสายโทรศัพท์ไว้ต่อเนตเป็นผู้อำนวยการทีม ในบางหัวข้อเราอาจจะได้เพื่อนๆนักวิชาการมาช่วย ดังนั้นการนำเสนอเรื่องราว ก็อาจจะเป็นข้อมูลทางวิชาการบ้างแต่ก็ไม่ใช่วิชาการแบบหนักๆ เพียงแต่จะขอเปิดบางประเด็นขึ้นมาแบบแง้มๆ แบบหลอกให้อยากแล้วจากไปนั่นหละ สุดแล้วแต่ใครจะสนใจหรือไม่
... มุมมองของเราอาจแตกต่างและไม่ค่อยเหมือนใคร แต่ผมก็เชื่อว่ามุมมองแบบนี้น่าจะเป็นประโยชน์ต่อตนเองและสังคม ไม่มากก็น้อย และก็เชื่ออีกว่ายังมีคนที่คิดเหมือนๆกับเราอยู่อีกมาก
...พูดถึงการจัดทริปของเรา เราเป็นเพียงนักเดินทางกลุ่มเล็กๆ ที่พอจะมีประสพการณ์ด้านการท่องเที่ยวในสถานที่ต่างๆ สิ่งที่เราทำนั้น สะท้อนถึงความเป็นตัวตนของเรา รูปแบบทริปที่ออกมาจึงเป็นเหมือนการพาเพื่อนไปเที่ยวเสียมากกว่าทัวร์เต็มรูปแบบที่มีคนอำนวยความสะดวกทุกประการ พวกเราบริการและช่วยเหลือในความรู้สึกที่เป็นเพื่อน เป็นพี่น้อง สมาชิกร่วมเดินทางทุกคนก็จะได้รับความรู้สึกนั้นๆกลับไป เพราะการท่องเที่ยว มิตรภาพระหว่างทาง ก็ทำให้ทริปนั้นอยู่ในความทรงจำไปอีกแสนนาน และบางครั้งลูกทริปก็ต้องมีการช่วยเหลือตนเองบ้าง เพราะเราเชื่อว่า การท่องเที่ยวในแบบของเราคือการไปเรียนรู้ชีวิตในแง่มุมที่แตกต่าง "ยิ่งเราอยู่สูงเท่าไร โอกาสในการรู้จักกับชีวิตจริงๆในสถานที่นั้นๆก็ลดลงมากตามไปด้วย" อย่างไรก็ดี การจัดการเรื่องที่พักและอาหารของเราเน้นที่ความสะอาด และถูกสุขลักษณะ แม้ไม่หรูหราแต่ก็มีความสะดวกสบายเหมาะสมกับทริปนั้นๆ และเป็นการประหยัดงบประมาณไปด้วย เช่น บ้านพักอาจเป็นเกสเฮ้าส์ อาหาร อาจเป็นอาหารท้องถิ่น เพราะคุณจะได้สัมผัสกับอรรถรสของการเดินทางอย่างจริงๆ เขาเรียก "เข้าเมืองตะหลิว ต้องเป็นตะหลิวตาม" ประมาณนั้น สำหรับในบางสถานที่ ที่ค่อนห่างไกล คุณคงต้องเตรียมร่างกายและจิตใจให้พร้อมและศึกษาข้อมูลซะหน่อยก่อนตัดสินใจว่าเหมาะสมกับตนเองหรือไม่ เพราะนอกจากจะเที่ยวไม่สนุกแล้ว อาจจะเป็นทุกข์ไปซะอีก ...ด้านงบประมาณและค่าใช้จ่าย เนื่องจากเราทำกันแบบเล็กๆ ไม่ได้มี contact กับโรงแรมหรือสถานที่ใดๆเลย ค่าใช้จ่ายจริงจึงสูงกว่าบริษัททัวร์อื่น แต่เราก็พยายามทำราคาให้อยู่ในจุดที่ยอมรับได้ อาจแพงกว่านิดหน่อยหรือถูกกว่านิดหน่อยเมื่อเทียบกับทัวร์อื่น แต่สิ่งที่คุณจะได้รับคือ มิตรภาพ ความอิสระในการเดินทาง จากจำนวนลูกทริปที่ไม่มากจนเกินไป ซึ่งคุณจะหาได้ยากในรูปแบบทัวร์ใหญ่ๆในท้องตลาด
ยอดพล อุทัยพัฒน์ [ไต๋] ..จากชีวิตชานเมือง ที่มีสถานีรถไฟและทุ่งนาเป็นของตนเองในคณะวิศวกรรมเครื่องกล กับการทำงานเกี่ยวกับปิโตรเคมีมาราว 2 ปี ในระหว่างนั้นก็เที่ยวไปเรื่อยเปื่อยกับกล้องตัวเก่งของเขาจู่ๆไม่รู้คิดอะไ รก็กลายมาเป็นช่างภาพให้นิตยสาร เกี่ยวกับธรรมชาติอยู่แป็บนึงก่อนจะตัดสินใจบินข้ามทะเลไปนอนเป็นเพื่อนแกะท ี่นิวซีแลนด์อีกเกือบปี พอกลับมาก็งงๆกับชีวิตตัวเองจนต้องทำให้ไปเป็นผู้ดูแลผลิตภัณฑ์เครื่องมือวั ดอุตสาหกรรมอีกเกือบปี
...แต่แล้ว ชิวิตที่ผกผันจากการที่ชอบเดินทางถ่ายรูปเป็นชีวิตจิตใจทำให้อดีตวิศวกรคนนี้หันหลังให้โรงงานและ ลองเดินทางในเส้นทางใหม่ๆ คือการเลือกเรียนต่อปริญญาโทสาขาการจัดการมรดกทางสถาปัตยกรรมกับการท่องเที่ยวที่ ม.ศิลปากร คำขวัญประจำตัวคือ "ขำๆกับเมื่อวาน อยู่นานๆกับวันนี้ เรื่องพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน"
เกรียงไกร เกิดศิริ [กอล์ฟ]... หนุ่ม(ผม)น้อยจากดินแดนยาวๆนามว่าประจวบคีรีขันธ์ ที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ของชีวิตนอกจังหวัดบ้านเกิดของเขา
... เขาเป็นคนที่มีความสนใจในเรื่องศิลปวัฒนธรรม และวิถีชีวิตชุมชนเมืองเป็นพิเศษ และด้วยจากการสั่งสมประสพการณ์มาตั้งแต่สมันเป็นนักศึกษาคณะอักษรฯ มหาลัย หลังองค์พระ จังหวัดนครปฐม จนต่อโทใบแรกเกี่ยวกับภูมิศาสตร์ ใบที่สองเกี่ยวการจัดการมรดกทางสถาปัตยกรรมกับการท่องเที่ยว กำลังจะต่อใบที่สามเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น แต่โชคชะตาพาให้เขาต้องทำ ป.เอก ในสาขาการจัดการมรดกทางสถาปัตยกรรมฯ และถึงแม้ว่าเขาจะยังมีอายุไม่มากเท่าไรเมื่อเทียบกับนักวิชาการคนอื่นๆ แต่จากความรู้ในคลังสมองของเขาต้องเรียกว่าอับดุล "ถามอะไรตอบได้" กอปรกับความร่าเริงสนุกสนานของเขาแล้วจะทำให้เขากลายเป็นนักวิชาการรุ่นใหม่ ที่จะทำให้ประวัติศาสตร์ และศิลปะ ไม่ได้เป็นเรื่องน่าเบื่ออีกต่อไป
ศุภดา วิทยพันธ์ประชา [จู]
...เธอมีส่วนสำคัญอย่างมากในการก่อสร้างเวบ "ไปไหนมาดอทคอม" โดยเฉพาะส่วนที่เป็นโปรแกรมให้เสร็จสมบูรณ์ลุล่วงไปได้ด้วยดี เพราะเธอคือโปรแกรมเมอร์มือฉมัง ที่ชอบกินไอติมไผ่ทอง (เธอเคยให้เหตุผลว่าชอบกินฮาเกนดาสมากกว่า แต่ไม่มีตังค์)
...งานของเธอเกี่ยวกับด้าน web programming และ E-learning ต่างๆ เช่น asp, php, java, javascripts, vb, c++ และอื่นๆอีกมากมาย แม้ผลงานโหดๆ ที่ต้องทำแบบ 24/7 (24 ชม 7 วัน) เธอก็ทำมาแล้ว
จิติมา [จิ]
...น้องจิเป็นเพื่อนรุ่นน้องสมัยเรียนมัธยมปลาย เธอเป็นคนที่ชอบและทุ่มเทในการทำกิจกรรมเป็นอย่างมาก จนไปเรียนต่อที่ มหาลัยแม่ฟ้าหลวงเธอยังคงชอบที่จะทำกิจกรรม ควบคู่ไปกับการเรียนในคณะท่องเที่ยว หลังจากที่จบมา ก็มาร่วมชะตากรรมโดยการต่อปริญญาโทที่ มหาวิทยาลัยศิลปากร แล้วก็มาช่วยเป็นหนึ่งในทีมงานของ ไปไหนมาด้วย
ผศ.วรลัญจ์ บุญสุรัตน์ [พี่กอล์ฟ]
...ขอขอบคุณครูพี่กอล์ฟ อาจารย์ประจำภาควิชาภาษาไทย คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ที่มาช่วยเป็นที่ปรึกษาให้กับ สถาบันไปไหนมาดอทคอมแห่งนี้ คุณครูพี่กอล์ฟเป็นคุณครูที่น่ารัก อัธยาศัยดี และชอบเล่าๆเรื่องสนุกๆ ให้น้องๆฟังอยู่เสมอ โดยเฉพาะเรื่องน้องหมา น้องแมวที่บ้าน
...คุณครูพี่กอล์ฟเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะต่าง ในล้านนาปเทศและประเทศเพื่อนบ้าน และมีผลงานมากมายที่ตีพิมพ์ออกมาเช่น "วิหารล้านนา" ที่ได้รับทุนสนับสนุนการวิจัยจาก สกว.(สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย) หรือจะเป็นหนังสือคู่มือนำเที่ยวดอยสุเทพ ชื่นชมสถาปัตย์วัดในหลวงพระบาง และยังเป็นที่คณะกรรมการในโครการเกี่ยวกับวัฒนธรรมอีกหลายโครงการ เช่น เวียงกุมกาม วัดพระธาตุลำปางหลวง
...วันนี้พี่กอล์ฟกำลังทำปริญญาเอกสาขาการจัดการมรดกทางสถาปัตยกรรมฯที่มหาว ิทยาลัยศิลปากร และกำลังทำงานโครงการด้านศิลปวัฒนธรรมอีกมากมาย
